geraakt
Volgaarne wil ik jullie attenderen op de doorleefd en bezielde bundel poxebzie en schilderijen van Elly van Doorn: http://www.ellyvandoorn.web-log.nl/
Download Gedichten en schilderijenLQ
gay parade
Afgelopen zaterdag zag mijn kleinzoon van zes voor het eerst van zijn leven een spectaculair schouwspel : de Gay Parade – Amsterdam
Bij mijn familielid, die op het Westerdok op een woonboot woont, zaten mijn dochter, kleinzoon en ik eerste rang. Vanuit hier startten de boten hun parade door de grachten.
Kleinzoons mond viel in eerste instantie open van verbazing bij het zien van al deze schaars geklede en uitgedoste mannen, vrouwen en travestieten.
Weer eens wat anders dan een voorstelling van Roodkapje en de Grote Boze Wolf.
De muziek was oorverdovend en de swing zat er hier en daar goed in. Zowaar deinden we op het ritme mee.
Kleinzoon stond uiteindelijk terug te zwaaien naar iedereen die wuivend aan ons voorbijtrok.
Rond vier uur brak het noodweer los en de laatste boten passeerden het Westerdok. Gelukkig voor de feestvierenden was de plensbui van korte duur.
parijs
geschreven door ronald offerman
We zaten niet aan de andere kant van de wereld maar toch leek het een beetje of we heel ver weg waren. Drie en half uur met de trein en dan zit je toch helemaal in Parijs. Terwijl wij ver weg waren leek het door het nieuws op televisie en de krantenkoppen of de wereld in brand stond. In Engeland voorop. Maar voordat ik me druk ging maken over al de branden in de wereld maakte ik me heel druk over de dieven die mijn telefoon gerold hadden. Dit deden ze in gezinsverband, twee schreeuwende en jankende kinderen van een jaar of vijf, ik had zogenaamd mijn koffer op hun voet gezet, een schreeuwende moeder en pa achter me stond ondertussen mijn zakken leeg te halen. Dus met die kleine kinderen erbij belooft dat wat voor de toekomst. Ik zag net beelden op t.v. uit Engeland waarin een man beroofd wordt terwijl hij bloedend op de grond ligt, intussen stelen mensen zijn zakken leeg. Schorem. Dus ik kom nog goed weg met slechts een vermiste telefoon.
Parijs is nog steeds een prachtige stad natuurlijk. En we willen natuurlijk alle mensen bedanken die ons dat cadeau hadden gedaan voor ons huwelijk. Erg geslaagd, erg mooi hotel in een mooie buurt een prima week met mooi weer. We hebben natuurlijk erg veel gelopen en erg veel gezien.
Maar we zijn weer thuis dus we gaan weer gewoon doen tot de volgende vakantie.
bijwerkingen
Mijn chronische osteomyelitis (lees: canta + de elektrische stoel (deel I) is een grillig proces met pijnpieken en dalen. In de piektijd weet ik me geen raad gezien mijn verplicht hoge gebruik van pijnstillers. Vanwege m'n vijftien jaar durende inname van diclofenaczetpillen zijn mijn darmen het niet eens met een hoge dosering en alle gevolgen van dien maar om mijn levensvreugd niet te vergallen, als levensgenieter bij uitstek, ben ik gedwongen zoveel medicatie te nemen om niet met m'n kop tegen de muur te lopen van de pijn. Als de pijn wat minder is, probeer ik overdag met kunst en vliegwerk 'uit te houden'. Inmiddels zit ik alweer tien dagen in een piekpijn.
Als alternatief kreeg ik celebrex, een ontstekingsremmer en pijnstiller, voorgeschreven voor overdag. Al na drie dagen inname kreeg ik een 'branderig' gevoel van binnen, mijn eetlust verminderde en ik begon me niet lekker te voelen. Dacht aanvankelijk aan een opkomende griep.
Twee dagen geleden werd ik vanuit een diepe slaap beroerd wakker in het begin van de nacht: benauwd, druk op de borst, misselijk, aandrang tot poepen, zweet breekt uit, band om m'n maag, droge bek, extreem veel plassen, m'n hart klopt als een razende en alles gonst. Na wat rustgevende yogaoefeningen zakte het enigszins af om daarna herhaaldelijk in ongelooflijke hevigheid aanvalsgewijs terug te keren. Ik was doodsbang en vreesde de ochtend niet te halen.
Niet mijn gewoonte maar na anderhalf uur belde ik 112 en de ambulance was er binnen vijf minuten. Ik werd aan slangen gelegd en de bloeddruk was om en nabij 195 – 115. Verder werden er geen onregelmatigheden geconstateerd op het hartfilmpje. Je moet het vangen, zei de respectievelijke ambulanceverpleegkundige (schatten van mannen overigens).
Kreeg ik gisteren in de vooravond, ik wilde vroeg naar bed gaan, dezelfde verschijnselen als de nacht daarvoor. Plotseling kwam ik op het lumineuze idee om eens de bijsluiter van de celebrex te lezen. Zie ik daar een aantal bijwerkingen, identiek aan datgene wat mij overkomt. Natuurlijk had ik het zelf eerder kunnen bedenken maar had expres de bijsluiter niet gelezen want als je die van de diclofenac tot je neemt, ga je liever gewoon dood.
Al jaren eerder had ik vioxx gebruikt en was na enige weken daarmee gestopt wegens hartritmestoornissen en migraines. Blij was ik achteraf met mijn reactie op dit middel aangezien er destijds vele dodelijke slachtoffers zijn gevallen en vioxx uit de handel is genomen. Ook celebrex behoort bij die groep van COX-2-remmers?.
Mijn symptomen verminderden gisteravond echter niet. Ik had er vreselijke opvliegers bij gekregen, ondanks dat mijn overgang al jaren achter me ligt, lichte verhoging en weer kortademig. Symbicort hielp ook al niets tegen de benauwdheid. Daarbij was ik zeer angstig om naar bed te gaan, wetende dat de voor mij giftige stoffen op dat moment in m'n bloed zaten, en vannacht weer 'overvallen' zou kunnen worden. Ik belde de doktersdienst, vertelde mijn verhaal en zij adviseerde mij een oxazepam te nemen. Dat zou mij kalmeren, volgens zeggen, maar ik had ze helaas niet (meer) in huis. Dan kunt u ze halen bij de dienstdoende apotheek in het Lucasziekenhuis.
Wie schetst mijn verbijstering: 26 euro voor 3 tabletjes (omdat het na zes uur is). Betekent drie dagen eten voor me. Dat vond ik txe9 gek. Onverrichter zake ben ik weer huiswaarts gekeerd en nam een slaaptablet. Ondanks dat werd ik ieder uur wakker maar het bleef gelukkig 'rustig'. Een bezoekje vandaag aan de arts vertelde mij dat m'n bloeddruk nog steeds fors verhoogd is.
Geen enkele celebrex zal ik meer tot mij nemen en het wachten is op een spontane afname van pijn.
schaken
geschreven door ronald offerman
Vroeger speelde ik vaak schaak. Toen ik nog thuis bij mijn ouders woonde hebben we een tijdje een oudoom in huis gehad. Hij was plotseling weduwnaar geworden. Zijn vrouw, Tante Alie was zomaar dood gegaan. Als klap op de vuurpijl had hij vlak daarna een ongeluk gehad met zijn brommer, waardoor hij een been had gebroken en zijn andere been zwaar gehavend. Hij had dus een tijd je hulp nodig. In mijn herinnering is dat een aardig lange tijd geworden. Die oom was gek op schaken en kon verder geen kant op. Hij heeft mij schaken geleerd en elke dag als ik uit school kwam (ja, ja, ik heb op school gezeten) ging ik twee spelletjes met hem spelen. Toen mijn oom nog werkte was hij huisschilder/timmerman en hij heeft toen een schaakbord voor me gemaakt en ik heb het nog steeds. Meestal won mijn oom. Maar goed, die oom verdween en schaken deed ik maar af en toe maar ik vond het altijd een mooi spel. Toen mijn zoon een jaar of vijf/zes was, wilde hij schaken leren. Jarenlang als hij uit school kwam deden we een paar spelletjes en meestal won ik, natuurlijk. Als we samen op vakantie waren zaten we af en toe dagen in onze tent met cola en snoep te wachten tot het droog werd en maar schaken. Gelukkig had hij ook diverse vrienden waar hij mee speelde en daar won hij dan weer geregeld. Jarenlang heb ik niet gespeeld. Terwijl ik wel een hoop mensen om mij heen zie schaken heb ik nooit meer de behoefte om zelf te gaan spelen. Ik haat spelletjes. Mijn zoon hoor ik er ondertussen wel vaak over dat hij speelt met zijn vrienden. Verleden week heb ik een nieuwe computer gekregen, daarop zit een prachtig schaakspel en toen ik daarop voor de aardigheid een spelletje deed, had het me plotseling weer te pakken. Plotseling ben ik weer fanatiek en zit de hele dag te spelen. Natuurlijk wint de computer. Het staat 31-5 voor hem. Maar overmoedig als ik ben, heb ik mijn zoon ook uitgedaagd om on line te spelen. Helaas nam hij de uitdaging aan. Ik heb de stand niet bijgehouden maar hij wint steeds. Ik ga nog maar even flink oefenen op de computer. Dan verlies ik ook maar dan krijg ik niet steeds van die lullige opmerkingen te horen die mijn zoon wel maakt.
Zoals Peter Koelewijn al jaren geleden zong: Je wordt ouder papa. Helaas.
held of lafaard
Vandaag lees ik in de krant: Zwangere door drie jongens mishandeld toen ze haar huisdeur opende. Vorige week: 90-jarige vrouw geschopt en geslagen door 12-jarigen. Nog geen drie dagen daarvoor: Invalide verkracht en gemolesteerd.
En dan een kennis van me waaraan gevraagd wordt: Ben jij poot? Neen, repliceert hij, ik ben homo. Waarna hij met een vuistslag midden in z'n gezicht wordt afgevoerd naar het ziekenhuis alwaar zijn neus moest worden rechtgezet.
Deze vorm van geweld schijnt heden ten dage schering en inslag te zijn.
Wat zou ik doen wanneer ik hiermee geconfronteerd dreig te worden? In zo'n geval kies ik het hazenpad. M'n wandelstok in de aanslag.
Afgelopen winter kwam ik 's avonds thuis in het donker. In mijn portiek zaten vier hangjongeren met kortelontjeskomaf jointjesrokend in mijn portiek te vergaderen. Ik liep toen maar m'n huis voorbij, belde bij buurvrouw en vroeg asiel aan. Na een half uur waren de voor de buurt als bekendstaande relschoppers- met criminele inslag- vertrokken, een bespuugd en bepist portiek met peuken achterlatend.
Wat zou ik doen wanneer ik hiermee geconfronteerd dreig te worden? In zo'n geval kies ik het hazenpad. M'n wandelstok in de aanslag.
Afgelopen winter kwam ik 's avonds thuis in het donker. In mijn portiek zaten vier hangjongeren met kortelontjeskomaf jointjesrokend in mijn portiek te vergaderen. Ik liep toen maar m'n huis voorbij, belde bij buurvrouw en vroeg asiel aan. Na een half uur waren de voor de buurt als bekendstaande relschoppers- met criminele inslag- vertrokken, een bespuugd en bepist portiek met peuken achterlatend.
Ik pieker er niet over om op zo'n moment 'moedig' naar ze toe te stappen en te zeggen: Jongens zouden jullie alstjeblieft zo vriendelijk willen zijn om even voor mij opzij te willen gaan, dan kan ik de sleutel in het slot steken en naar binnen treden.
Ik ben bang voor een duw… of een klap voor m'n kop… of dat zij eerder in m'n huis zitten dan ik… of ehhhhh…
Ik ben bang voor een duw… of een klap voor m'n kop… of dat zij eerder in m'n huis zitten dan ik… of ehhhhh…
Neen, ik ben geen held, eerder een ongelooflijke lafaard!
als de hemel valt
Vandaag heb ik Elly, een medeblogster, ontmoet. http://www.ellyvandoorn.web-log.nl/
Toen ze me vorig jaar vertelde dat ze met een autobiografie bezig was, bood ik aan over haar schouder mee te lezen om als zodanig als mierenneuker te fungeren. Uit ervaring weet ik dat als je een boek schrijft, je een aantal taalkundige muggenzifters om je heen moet hebben, gezien de regelmatig literaire en taaltechnische valkuilen in je eigen werk.
En aldus geschiedde.
En aldus geschiedde.
Vandaag was de dag dat ze me persoonlijk, vanuit Arnhem, haar boek Als de hemel valt, een indringend relaas over haar leven, zou overhandigen.
Om 11.17 wachtte ik haar op met mijn limousine (little red rooster) op station Sloterdijk.
Na een rondleiding in mijn huis, waarbij een lichte lunch, vervolgden we onze weg naar de vergankelijkheid: 't huis te vraag om daarna een bezoekje te brengen aan paviljoen Aquarius aan het Nieuwe Meer. De bedoeling was om daar op een zonovergoten terras te genieten van ons drankje maar helaas had het weer andere ideexebn: het was mistig en motregende.
Desalniettemin kon dit de pret niet drukken.
Ik heb Elly leren kennen als een openhartige vrouw. We spraken over het leven alsof we elkaar al jaren kenden. Het voelde vertrouwd.
Om 11.17 wachtte ik haar op met mijn limousine (little red rooster) op station Sloterdijk.
Na een rondleiding in mijn huis, waarbij een lichte lunch, vervolgden we onze weg naar de vergankelijkheid: 't huis te vraag om daarna een bezoekje te brengen aan paviljoen Aquarius aan het Nieuwe Meer. De bedoeling was om daar op een zonovergoten terras te genieten van ons drankje maar helaas had het weer andere ideexebn: het was mistig en motregende.
Desalniettemin kon dit de pret niet drukken.
Ik heb Elly leren kennen als een openhartige vrouw. We spraken over het leven alsof we elkaar al jaren kenden. Het voelde vertrouwd.
***
Lees ook haar verslag: Een schitterende regendag
***
rood
Ruim twee jaar geleden was ik in het fraai ingerichte Tropenmuseum voor de tentoonstelling vodou.
Zwart en rood zijn mijn lievelingskleuren. Een reden te meer om nu de tentoonstelling ROOD te bezoeken. http://tropenmuseum.nl/-/FAB/46/631.html
Inleidend in het boekje van de tentoonstellingsteksten las ik het volgende:
Overal ter wereld gebruiken mensen kleur om voorwerpen zeggingskracht en betekenis te geven. Van alle kleuren roept rood de meeste emoties op.
Rood wordt geassocieerd met vreugde, geluk en liefde maar ook met macht, geweld en verbod. Bij de ene cultuur staat rood voor bloed dat ons in leven houdt, bij de andere voor de dood der martelaren. De symboliek verschilt per volk en zelfs per persoon.
Maar overeenkomsten zijn er ook. Bij veel culturen is rood een betekenisvolle kleur bij ceremonies rondom geboorte, huwelijk en dood. Ook karaktereigenschappen van goden en demonen worden in verschillende religies in rood uitgedrukt. In het aardse bestaan zetten de invloedrijken hun status en macht kracht bij met het rood van hun koningsmantels of stropdassen.
In deze tentoonstelling zijn de kleuren rood en haar betekenis leidend. Nu eens heftig en dan weer subtiel of door de tand des tijds vervaagd. Steeds luidt de vraag: wat doet rood hier met het object en zelfs, wat doet rood hier met ons.
Rood verdiept, verwart en prikkelt.
to subsidie or not to subsidie
geschreven door ronald offerman
Gisteravond in het muziektheater in Amsterdam naar de opera, Jevgeni Onjegin van Tsjaikovski geweest. De kaartjes waren natuurlijk onbetaalbaar. Maar als ik wel eens naar Paradiso ga dan zijn de kaartjes tenslotte ook knap aan de prijs. De Opera is gebaseerd op een boek van Alexander Poesjkin. De Opera was heel erg mooi en ook de decors waren van een verbluffende schoonheid. Natuurlijk denk ik ook dat er veel instellingen die met kunst te maken hebben heel erg veel subsidie krijgen. Maar als ik dan weer zo'n voorstelling zie dan denk ik dat is goed besteed. Er zit tenslotte wel een zaal vol mensen een paar uur naar iets prachtigs te kijken en te luisteren en dat moet vooral niet ten onder gaan. Nou valt het wat inleveren betreft bij de Nederlandse opera allemaal nog wel mee. Althans dat geloof ik. Maar er zijn natuurlijk erg veel instelling die met de ondergang bedreigd worden. Nou kan ik natuurlijk zeggen wat kan mij dat schelen en dat doe ik dan ook. Het Twentse traditionele Rietfluitersorkest of de Zeeuwse toneelvereniging 'Het Oude Zeegat' zal ik niet missen als die niet meer bestaan. Tenslotte krijg ik ook geen subsidie voor de dingen die ik doe. Maar jij doet ook niets bijzonders, hoor ik een hoop mensen al zeggen en dat is ook weer waar. Als ik subsidie zou krijgen zou dat misschien heel anders zijn maar helaas weet ik de weg niet in die wereld. Bovendien de enkele keer dat ik wel eens wat met een subsidie te maken heb gehad, een klein project voor een bibliotheek, beviel me dat helemaal niet. Er liepen daar tien man rond die allemaal gewoon betaald werden en ik, die het bedacht had, kreeg geen cent en bovendien nog commentaar ook. Laatst was ik ook op een vergadering voor het oprichten van buurtfeesten en activiteitencomitxe9, waar van de twintig mensen die er waren, er twee vrijwillig waren, waaronder ik. De rest zat er voor hun werk. De subsidiebedragen die ik daar hoorde, om leuke feestjes in de buurt te geven, deden mijn oren klapperen. Ik kon het niet helpen dat ik dacht, geef dat geld maar liever uit aan een wijkagent. Niet dat wij er geen een hebben maar die zie je nooit. Ik vraag maar geen subsidie aan, een te lange moeizame weg voor een leek in subsidieland zoals ik. Dus dat ze hier en daar wat afschaffen maakt mij niet veel uit. Het is natuurlijk al een eeuwen oude vraag: To subsidie or not to subsidie.
Als de Nederlandse opera voorlopig maar genoeg krijgt want dat wil ik niet missen.
verborgen jaargangen (epiloog)
Simon en ik bladerden door de beduimelde dagboeken van Franneke Vreeswijk en begonnen te lezen bij april 1969, de tweede van haar trilogie. De passages die direct met Simon en mij te maken hadden interesseerden ons in het bijzonder.
Vrijdag
Vandaag hebben Attila en de zot Simon ontmoet op Iers popfestifal. Inktzwarte wolken formeren zich boven mijn hoofd. Hij kijkt natuurlijk weer naar jou. Kan het niet uitstaan als die kerels naar je loeren. Wil ze op hun bek rammen en zeggen: Ze is van mij, blijf van haar af.
Altijd is de zot het vijfde wiel aan de wagen. Hij heeft alleen oog voor jou. Mij ziet hij niet eens. Hoe kan je, mijn beste vriendin. Verraad. Voel me verlaten. Je zou er voor me zijn, had je me beloofd. Die vreemde snoeshaan leidt je aandacht af. De zot bestaat niet meer voor jou. Je straalt, maar niet naar mij. Nee, naar hem. Naar die idioot met zijn paardenstaart. Je ziet me niet meer staan. Je bent in zx92n tent gedoken. Wil hem in de fik steken. Hij moet vernietigd worden.
Sta daar maar en staar. Je hebt me verlaten. De zot is bedrogen.
Ik keek Simon aan: 'Ze noemt zichzelf de zot als ze het over ik heeft.'
'Het wisselen van persoonsvorm zal parallel lopen met haar identiteitsstoornis,' merkte Simon op.
Ontmoet Arend. Alweer zox92n klootzak die wat moet. Arend wil mij wel.
ATTILA, de zot haat je.
Zaterdag: Arends tent naast die van Simon. Luister naar hun geluiden, de hele nacht. Voel me ziek en misselijk en Arend neukt mij keer op keer. Sta het toe. Zal je wel krijgen. Maak je jaloers. Vertel je dat de zot meer van Arend houdt dan van jou. Je reageert blij. Je had boos moeten worden. Trek met Arend op. Vind hem een beetje aardig maar wel lelijk. Hart doet pijn. Jij met hem. De zot blijft in jouw buurt om je te beschermen. Je straalt nog steeds samen met die idioot. Jullie swingen en laten elkaar niet los. Wat nu.
ATTILA, de zot is wanhopig.
Zo: Weer die twee. Haat ze. Wil ze niet meer samen zien. Hou ze in de gaten.
De zot zegt: Hou veel van jou maar nog meer van Arend.
Je zegt: Franneke, wat fijn voor je. Wil dat niet horen.
Gelukkig, popfestival bijna afgelopen. Je staat voor de tent. Je laat hem los en loopt weg. De zot loopt achter je aan. Je wordt meegenomen door een stroom hippies. Je kijkt, zoekt en oogt in paniek. Hou je in de gaten en volg je. Uren zoeken. Je bent gelukkig de weg kwijt. Kom je zogenaamd toevallig tegen. Je bent van streek. Hier staat je steun en toeverlaat. Kan je eindelijk troosten. Je bent ten einde raad. Je bent hem kwijt. Je weet nog geeneens hoe hij heet en kent alleen zx92n voornaam. Dat komt mooi uit.
ATTILA, hier is de zot. Alleen voor jou.
Ik was sprakeloos en keek Simon weer aan.
'Weet je dat ik nooit heb geweten dat die drie feestdagen voor ons, zox92n hel moeten zijn geweest van haat en wrok voor haar en ik me nooit heb gerealiseerd dat ze zo geobsedeerd was door mij…'
Gelukkig reist ons rondtrekkend gezelschap weer verder. Je bent weer aan mijn zijde, Attila. Nu kan er niets meer tussen ons komen. De zot zingt en springt:
Ik ben echt een halvegare
een narrige gek van al jaren
ik ben ik
ik ben niet goed snik
wie zal dat zorgen baren.
'Dit kan ik me nog goed herinneren. Ik werd niet goed van dat mens want deze zelfgemaakte limerick zong ze nagenoeg de hele dag, zogenaamd om mij op te vrolijken.'
We zijn weer in Nederland en je hebt me net verteld dat je zwanger bent van die malle hippie uit Ierland. Gelukkig heb je mij en de zot zal je verzorgen, want je ziet er slecht uit. Je bent heel mager geworden en bijna transparant om te zien. Het is beter dat je thuis blijft, je mag hem niet bij toeval ontmoeten want dan telt de zot niet meer mee. De zot doet alles voor jou: boodschappen, stofzuigen, eten koken en jij ligt in bed. De zot moet zich onmisbaar maken.
'Maar lief, was je er zo beroerd aan toe?' vroeg Simon.
'Ja, ik zat met mijn liefdesverdriet en de eerste maanden was ik erg misselijk en kon geen eten verdragen. Als ik het zo lees, komen die akelige herinneringen weer boven. Franneke deed inderdaad veel voor me maar ook dat was niet te pruimen. Ze probeerde volledig beslag op me te leggen en ik was te beroerd om daar maar iets tegen in te brengen. Later toen ik sterker werd begon ik afstand te nemen.'
We lazen snel door de bladzijden heen.
Zondag 17 augustus
Attila is jarig vandaag. De zot heeft op het Waterlooplein een mooie oude spiegel voor je gekocht. De laatste vijf gulden heeft de zot eraan uitgegeven. Met magische formules heeft de zot er een toverspiegel van gemaakt. Zal ervoor zorgen dat jij voor altijd de mijne zal zijn en blijven met dit cadeau. De laatste tijd ben je wat afstandelijk en arrogant naar me omdat je sterker bent geworden. Het beste is als je ziek bent want dan blijf je lekker afhankelijk en heb je me nodig.
Vandaag heeft de zot een verjaardagsappeltaart voor je gebakken met een paar oude eieren door het beslag die al een paar dagen geklutst in de warmte staan. Hier zal je niet dood van gaan maar wel voel je je de eerste tijd onwel door de salmonellavergiftiging die je er ongetwijfeld door zult oplopenx85
'Het is toch niet waar,' kreet ik uit. 'Ik weet dat ik op die bewuste verjaardag doodziek ben geworden en dat heeft wel een week geduurd met misselijkheid en veel braken. En uiteraard verzorgde Franneke me weer en gaf me iedere dag een fris stukje appeltaart, zoals ze dat zei. In die tijd begon ik een behoorlijke weerstand te ontwikkelen tegen haar vanwege haar overbezorgdheid en andere bemoeienissen. Ergens voelde ik ook dat er iets niet klopte maar ik kon er niet de vinger op leggen. Trouwens, die toverspiegel van haar hangt nog steeds hier op zolder. Ik zal hem je straks laten zien.'
Ik zag Simon met een strak gezicht kijken. Hij trok me stevig naar zich toe, keek me aan en zei: 'Lief, hoe is het mogelijk, ze heeft je vergiftigd. Wat denk je Attila, zullen we echt verder lezen want ik verwacht nog wel de nodige gruwelijkheden?'
'Ik neig zelf naar doorlezen omdat ik nu ook alles wil weten. Nog een uurtje akeligheid kan er wel bij om het daarna voor altijd weg te leggen en los te laten,' zei ik.
'Je bent een echte doordouwer. Maar je hebt gelijk.'
Je bent weer even heerlijk afhankelijk als een paar weken geleden. De zot legt je in de watten. Attila, je zou wel eens wat dankbaarder mogen zijn en blij zijn dat je zo verzorgd wordt. Je blijft nu, ondanks dat je je beroerd voelt, afstandelijk naar mij. Daar moet verandering in komen. De zot vertelt je over je plichten als beste vriendin aan wie je zoveel te danken hebt maar je blijft vreemd en terughoudend naar mij doen. Je schijnt andere vriendinnen gebeld te hebben en de zot hoeft minder vaak te komen. Moortje heeft zijn werk gedaan, Moortje kan naar zolder gaan. Of stank voor dank. De zot voelt zich afgewezen en moet wat gaan verzinnen.
'Wat zul je beroerd geworden zijn van dat mens met haar geplak en gekleef,' zei Simon.
'Wat je zegt, het was verschrikkelijk. Ik had inderdaad oude vriendinnen, die ik een tijd niet meer had gesproken en waarvan Franneke me stelselmatig probeerde te isoleren, opgebeld. Dus op het moment dat ik andere afspraken maakte, was zij er niet en ik wilde ook niet meer dat ze nog langer boodschappen voor me deed en me hielp met allerlei huishoudelijke klussen. Ik denk dat ze zich daardoor afgedankt zal hebben gevoeld. Als ze plotseling toch kwam en er waren anderen bij, probeerde ze me publiekelijk te kleineren. Elly, een van mijn vriendinnen, zei eens: Wat moet je met dat rare mens, die is zo maf als een mandje. Ik probeerde me te distantixebren maar dat viel niet mee want ze probeerde steeds weer veld te winnen. Tot die bewuste sinterklaasavond.'
We lazen snel door naar die dag. Met geen woord repte ze over Arend.
Vrijdag 5 december
Vanavond vieren we ons St. Nicolaasfeest bij gezamenlijke vrienden van ons, de familie Hendrix. Daarbij zijn aanwezig: Anton en Dini, Frits, Agnes en Elly.
Attila en Elly zien elkaar wel zitten en daarom moet de zot het voorkomen dat ze elkaar te vaak gaan ontmoeten. De zot heeft zich opgeworpen als Sinterklaas en zal jou, Attila, vanavond de les lezen. Als goedheiligman mag de zot moralistisch zijn. Dan zal Elly eens even zien en beleven dat jij, Attila, niet zox92n lekker diertje bent als je lijkt. De zot gaat nu naar het Sinterklaasfeest en zal je van katoen geven.
ATTILA, de zot zal je vanavond eens een lesje leren dat je nog lang zal heugen.
'Waar haalt ze de gore moed vandaan om zox92n toon aan te slaan,' riep Simon boos. De volgende pagina van het dagboek was leeg en bevlekt. Hierna verwachtte ik een explosie van woorden over ons heerlijk avondje.
De zot is des duivels en heeft net alle borden uit de kast getrokken en stuk gegooid. Daarna alle schilderijen van de muur getrokken en vernield. Het is hier een ravage en het lucht niet op. Het is allemaal JOUW schuld. JIJ bent nota bene beledigd. De zot heeft het beste met je voor en je alleen maar op schoot getrokken en je slechts de waarheid willen zeggen, zoals dat je nooit eens water bij de wijn wil doen en arrogant bent en altijd je zin moet hebben en niet zo gemakzuchtig moet zijn omdat de Sint dat niet leuk vindt. Dan word JIJ zo kwaad en hebt me in mijn gezicht gezegd dat je mij nooit meer wil zien.
Franneke, ik heb mx92n buik vol van je, heb je gezegd. Mijn grapje: was dat maar waar, is ook al niet in goede aarde gevallen. Je bent zo resoluut en pertinent. De zot zal je nooit meer zien. Het is afgelopen met onze vriendschap. Groot verdriet. Je bent altijd mx92n rivale al geweest. Een ondankbare rotmeid ben je, Attila.
Dan volgen de dagen daarna een aantal zinnen van gelijke strekking over haar woede, haat, angst, wanhoop en haar verlies en snel gaan we naar de tiende december.
Woensdag 10 december
Ik heb vijf dagen niet kunnen schrijven en me opgesloten. Als een gewond dier heb ik me teruggetrokken. Ben vanavond de kroeg ingegaan.
'Ze heeft de zot in ik veranderd,' viel Simon op.
Daar ontmoet ik bij toeval Elly bij Eylders. Ze vertelt me dat Attila vanmiddag is bevallen van een dochter, vijf weken te vroeg. Attila heeft haar opgebeld en mij niet. Het is dus echt uit tussen ons. Daarna ben ik naar Fantasio gegaan en wie kom ik daar tegen? Simon, die mafkees. Als een pijl uit de boog schiet hij op me af en vraagt met hoopvolle ogen of ik het adres van Attila heb. Ik ben me daar gek. Mijn hersens werken razendsnel. Wat zal ik hem zeggen? Ik heb hem verteld dat ze vijf dagen geleden een fataal auto-ongeluk heeft gehad. Voor mij is ze immers dood sinds 5 december. Ik ben nog steeds heel kwaad en verdrietig en geloof mijn eigen woorden. Daardoor vloeien de tranen me over de wangen.
Ik heb nog nooit iemand zo triest zien kijken maar ik heb geen medelijden met hem. We kunnen nu ons verdriet gaan delen. Hij zegt niet veel maar ik blijf bij hem in de buurt en zie dat hij het op een zuipen zet. Hij moest eens weten dat hij vandaag vader is geworden. Dit is mijn wraak. Ha-ha. Een paar uur later kan hij niet meer op zijn benen staan. Wat een watje zeg. Attila mag wel blij zijn dat ik haar die zakkenwasser bespaard heb. Maar dat kan ze natuurlijk niet waarderen. Van nu af aan is ze dood voor mij en voor hem.
Ik heb een taxi besteld en hem daarin geloodst en hem mee naar mijn huis gesleept. Nu ligt hij naast me zijn roes uit te slapen. Ik zal met alles wat binnen mijn vermogen ligt hun leven tot een hel maken. Zij zullen voelen wat ik voel. Mijn rancune zal groot zijn.
'Zo is het precies gegaan,' zei Simon met aangeslagen stem. 'Ze heeft het ook niet meer over jij, als ze het over jou heeft, maar je bent in de derde persoon enkelvoud gezet. Het is gek, Attila maar ik kan nog precies dat wanhopige en verdrietige gevoel oproepen van toen. Tot op die dag had ik altijd nog het idee dat ik je zomaar op straat een keer tegen het lijf zou lopen. Volgens mij was het enige weken daarna, half of eind januari, dat die avond van die flip kwam.'
We lazen snel door de volgende passages heen. Daarin schrijft ze dat ze Arend weer gebeld heeft. Om boete te doen, vermeldt ze erbij. Simon ontmoet ze ook zo nu en dan en ze heeft het over zijn afstandelijke bezorgdheid waar ze geen boodschap aan heeft. Inmiddels is ze al enige keren met Arend naar bed geweest zonder condoom. Simon probeert ze ook te verleiden maar die lul trapt er niet in.
'Nee, daar stond mijn hoofd inderdaad niet naar,' bevestigde Simon, 'bovendien was Fran mijn type niet ondanks haar verleidingskunsten. Daarom vond ik het zo vreemd dat het die nacht gebeurd was.'
Vrijdag
Vandaag heb ik gehoord dat ik zwanger ben van Arend.
Ik heb Simon gebeld en gezegd dat ik lsd heb en hem overgehaald om vanavond samen met mij te trippen. Ik zal hem laten flippen: levenslang. Ik heb een duivels plan. Laat dat maar aan Fran Vreeswijk over.
Zaterdag
Hij is net weg. Ik heb hem gisteren een dubbele dosis gegeven. We namen samen een pilletje en ik stopte er nog een in zijn bier. Hij wist niet dat ik een neppil nam. Algauw kreeg hij de gekste verschijnselen: met een paar grote angstogen heeft hij uren door mijn kamer x91gevlogenx92 en is tenslotte in mijn bed gaan liggen. Ik heb hem uitgekleed en voor het eerst voel ik me goed. Ik zal hem krijgen. Ik heb een condoom uit mijn kast gehaald, erin gespuugd en er licht het mes in gezet en hem verteld dat vannacht bij het vrijen ons condoom is gescheurd. Ik heb het hem laten zien.
Minder blij ben ik met zijn reactie. Met een blik vol walging is hij opgestaan, heeft zich aangekleed, is de deur uitgelopen en heeft niets meer gezegd.
Ik krijg hem nog wel, daar kan hij van op aan.
'Vandaar mijn flip, ze heeft me gewoon een overdosis gegeven, dat kreng,' riep Simon verontwaardigd, 'ik had het kunnen weten, die kleine gifmengster, die sluwe heks met haar manipulaties. Bovendien is het nu voor honderd procent duidelijk dat Justine het kind van Arend is maar daar twijfelden we toch al niet meer aan.'
'Ik meende me voorbereid te hebben maar val nog steeds van de ene verbazing in de andere,' mompelde ik voor me uit.
'Zullen we in vogelvlucht de volgende bladzijden lezen?' stelde Simon voor, 'ik heb namelijk al een idee wat er gaat komen.'
En inderdaad. Een maand na die fatale avond van de mislukte trip en het zogenaamd gescheurde condoom, vertelde ze aan Simon dat ze zwanger was van hem. Uitgebreid schreef ze over zijn paniek, zijn ongeloof en haar chantage. Heel slim en geraffineerd had ze alles in scene gezet. Nadat ze Arend had verteld over zijn vaderschap, die het onmiddellijk af liet weten, met de nodige bedreigingen, had ze haar pijlen op Simon gericht en was in de aanval gegaan.
Ze had beet, vertelde haar dagboek, of zoals ze het letterlijk vertaalde: Ik zal Simon als een lam, niet naar de rechtbank, maar naar de slachtbank leiden totdat alle zaad van mijn haat is ontsproten en uitgegroeid, waarna het verdelgd kan worden. Maar dan zal ik er niet meer zijn! Let wel, dit is mijn levensopdracht.
'Wat zat dat mens vol rancune,' herhaalde Simon nogeens zuchtend.
We lazen verder over haar stalken, intriges en chantage waar ze iedere keer weer een goed gevoel aan overhield. Arend werd meerdere malen ter sprake gebracht in de sfeer van schuld en boete doen.
Vervolgens kwam Justine er slecht vanaf:
Ik sla en schop dat aftandse mormel, verwekt door die miezerige huidbehanger. Zo klein het is, is het het evenbeeld van haar vader -ome Arie- mijn meester, mijn sadist. Eigenlijk snap ik niet dat die lul van een Simon niets doorheeft. Toen hij mij te kennen gaf dat hij me niet meer wilde zien kreeg ik een dxe9jxe0 vu. Nog geen twee maanden geleden laat Attila me in de steek en nu hij? Over mijn lijk.
Ik zal mijn naam eer aandoen. Fran Vreeswijk zal hem krijgen.
De jaren die volgden bladerden we snel door en woorden van gelijke strekking bleven zich monotoon herhalen in haar fixatie. Behalve dat hij zijn zogenaamde dochter elke veertien dagen op uitstapjes meenam, betaalde hij een flinke maandelijkse alimentatie maar het was nooit genoeg.
'Ik wil weleens kijken of ze iets schrijft over Merels dood,' opperde Simon, 'ben benieuwd of ze daar ooit iets van heeft geweten.'
We bladerden door naar november 1976.
Zondagavond
Een dag om nooit te vergeten. Justine is triomfantelijk thuisgekomen. Mama, je kunt trots op me zijn, ik heb de weddenschap gewonnen. Merel en ik deden een spelletje in bad, wie het langst zijn adem kon inhouden onder water. Toen ze haar hoofd naar voren in het water stak, heb ik haar net zo lang ondergeduwd tot ze niet meer kon ademen. Ik heb gewonnen.
Goed zo kind, heb ik gezegd, zo moet je in deze wereld leven.
Eindelijk gerechtigheid. Is dat fragiele engeltje van Pia en Simon dus eindelijk de pijp uit.
Weer keken Simon en ik elkaar verbijsterd aan.
'Walgelijk, het is toch werkelijk niet te geloven,' zei ik.
Simon knikte kort en zei op cynische toon: 'Dan gaan we maar gelijk verder naar de volgende gruwelijkheid, mijn castratie, augustus 1983.'
We waren al bijna aan het eind van dagboek twee.
Zaterdag
Justine net thuis gebracht door de politie. Ze zou tot zondag op Ameland blijven met Simon. Ze zit weer eens in een psychose en haar medicijnen heb ik weggegooid, om hem een x91leukx92 weekendje te bezorgen. Groot is mijn satanisch genoegen wanneer ik hoor dat hij in het ziekenhuis in Leeuwarden ligt en door mijn eigen dochter ontmand is.
Deze zaak zal tot op de bodem worden uitgezocht, heeft de politieagente met een dreiging in haar stem, die niet veel goeds belooft, gezegd.
Mama, hij wilde me verkrachten, heeft ze keer op keer met gebogen hoofd en verwilderde ogen gejammerd alsof ze de litanie van alle zielen aan het opdreunen is.
Ik weet wel beter. Vorige week nog had ze Arend proberen te verleiden toen ik me met migraine in mijn slaapkamer had teruggetrokken. Hij had haar links en rechts om de oren geslagen en met een: Jij kleine slet, naar haar kamer gedirigeerd. Ze is flink gefrustreerd en er is zoals gewoonlijk geen land mee te bezeilen. Dat komt goed uit, dan zal Simon tenminste de volle laag krijgen. Ik zou het zelf verzonnen kunnen hebben. Met een mes heeft ze zijn kruis bewerkt en als ik het mag geloven (en hopen) zal hij het zich voor altijd blijven herinneren. Geen genade, voor niemandx85 nietsx85 nooit. Mij hebben ze ook mismaakt en in donkere kasten opgesloten, verkracht en als monster zonder waarde weggezet bij het oud vuil. Mijn fatalisme kent geen grenzen.
Het is de hoogste tijd dat Justine opgesloten wordt. Misschien hadden ze dat met mij ooit ook moeten doen.
'Ja, dat zou ons een hoop ellende bespaard hebben,' zuchtte Simon.
Ik knikte en vroeg me ineens af waarom ze nou zo nodig ons toch bij elkaar wilde krijgen na haar dood. Het leek alsof ze alles goed had voorbereid, inclusief het zelf schrijven van de rouwkaarten.
We bladerden het derde dagboek door en in het jaar 2000 verandert de toonzetting. Zinnen van:
Mag ik het rijk der hemelen wel betredenx85 Ik ben uitgeput… Op mijn vijfenvijftigste verjaardag ga ik stervenx85Ik ben reddeloos verlorenx85Men heeft mij verlatenx85 Ik ben alleen, moederziel alleen… Ik wil de eeuwige rustx85 Ik heb vele levens verpestx85 Genoegdoening? Eigenlijk nietx85
Arend wil me ook niet meer zien. Altijd zijn spelletjes meegespeeld, altijd zijn SM geaccepteerd omdat hij me anders zou verlatenx85 Ik ben een oud afgetobd wijf dat verdelgd moet worden.
En dan komen er, tot onze grote verbazing, een paar zinnen met spijtbetuigingen naar ons adres.
Als ik er niet meer ben mogen Attila en Simon elkaar eindelijk ontmoeten. Ook daar zal Fran Vreeswijk de laatste hand in hebben en er zelf voor zorgen. Ze zullen mijn dagboek lezen en mijn duivelse bezweringen en formules hebben ervaren. Mijn wraak is nooit zo zoet geweest als ik gewenst zou hebben maar nu wil ik niet meer. Nu ik voor de hemel- of hellepoort sta, ga ik jullie zeggen dat ik spijt heb van mijn zonden. Vergeef me, maar ik kon niet anders.
Mijn rouwkaartenveloppes heb ik zelf geschreven zodat ik er zeker van ben dat die twee elkaar op mijn eigen geregiseerde laatste feestje zullen ontmoeten.
Justine, jij zal ervoor moeten zorgen, als Attila en Simon niet op mijn begrafenis zijn, dat ze op een andere manier contact met elkaar krijgen. Je biedt je zogenaamde vader Simon gewoon dit dagboek aan en ik weet zeker dat hij er in gexefnteresseerd zal zijn. Verder moet je Arend een poot zien uit te draaien. Het is mij niet meer gelukt. Intelligent ben je niet (en nooit geweest) maar wel buitengewoon slim. Maak daar gebruik van, kind.
Vanavond gaat het gebeurenx85 Dan stijg ik naar het koninkrijkx85 Vaarwelx85
'Wat een pathetiek, zeg. Franneke schijnt maar xe9xe9n biechtvader gehad te hebben en dat was haar dagboek. Waarschijnlijk het enige, waar ze ooit eerlijk naar was,' zei ik op enigszins gelaten toon.
'Daar lijkt het op. Haar leven is zelfs na haar dood nog spraakmakend,' zei Simon en sloeg het boek met een harde klap dicht. 'Dat was dat en van nu af aan Attila, verbinden wij ons in vrijheid, wat vind je ervan?'